انگار که نفرین شده ام به چه گناهی  نمیدانم

سرنوشت بازیها دارد با دل خسته من  اسیر نفس او شدم وچه اسان تحقیرم میکند

سردرد امانم نمیدهد چشمانم به سیاهی میرود همه جا تاریک است  خاک مرده

برسرایم ریخته اند

خندیدن را از یاد برده ام شادی با من غریبه است وچه دور میبینمش  دست

 نیافتنی میماند  

سکوت مطلق

اما دلم عجیب سنگین است  حال میتوان گریست  نه ؟

صدای سکوت است که می اید  و من تنها نشسته ام با بغضی در سینه ام توان

شکستنش را ندارم  شاید هم

نمیخواهم بشکنمش  مدتهاست که بامن است  دامنی میجستم که پناهم باشد و پرده

اشکم  میخواستم انجا سردر

شانه های او های های گریه سردهم اما افسوس .....

اشکهایم انگار خریداری ندارند

و ظلمت شب است که بر خانه ام حکم میراند کورسوی امیدی میبینم  یا که شاید

 توهمی بیش نیست  دنیا با من غریبه است  وشب سهم من است از تمام روشنایها./ 

امروز دلم هوای با توبودن  کرده  چشمانم شوق نگاه تورادارد کاش میتوانستم لحظه ای ببینمت و دوباره دردریای چشمانت غرق شوم

افسوس که نمیتوانم انچه که در دل دارم بیان کنم زبانم قاصر است ودستم ناتوان از رسم احساسم اخر چگونه ثابت کنم دوستت دارم ؟ چه کنم ؟ توبگو

چگونه میتوانم از ورای سیمهای فلزی از این دنیای مجازی احساسم را به تو نشان دهم؟

کاش فرصتی به من میدادی؟ کاش چشمانم را میدیدی که عشقم رافریاد میزنند

تنهایی عذابم میدهد خسته ام از تکرار زندگی  تورا میخواهم که تکیه گاهم باشی  از پاافتاده ام توان ایستادن

ندارم .گناه من چیست ؟ که دوستت دارم  میخواهم با توباشم  و در تو ذوب شوم

بغضی گلویم رامیفشارد گوشه خلوتی میجویم تا رهایش کنم  غرورم نمیگذارد  اینجا گریه سر دهم  تنها تو

میتوانی اشکهایم راببینی  اشکی که از چشمه قلب دردمندم جاری است

نازنینم :

 باورم کن و بگذار با تودوباره جان بگیرم  میخواهم  زندگیم را باتو رونق دهم

  خنده را به لبانم بازگردان  چه سخت غریبه اند این دوباهم   تو میتوانی اشتیشان دهی؟؟

دست مهرم را رد نکن  دستی که دست تورا میجوید واگر یکی شوند دنیای تازه ای میسازند از جنس عشق

میشود دوباره فرهاد وشیرینی ساخت  میتوان لیلی و مجنون بود اگر چشمانت یاری ام کنند

  کاش کلمات جان داشتند و میتوانستند احساس مرا فریاد بزنند تا باورم کنی

اما امید دارم که روزی باورم کنی ومیدانم که دور نیست پیوند دستهایمان به امید ان روز.....

مستقیم به جلو, بازگشتی در کار نیست,   پلی برای دور زدن نمانده باید رفت

اینجا ایستادن یعنی مرگ   باید بروی به هر جا که شد

فاصله ها بیشتر میشود,  دیوار سرد غرور بین من و تو قطورتر میشود   تو آن سوی خط میخندی و هیچ خیالت نیست   شادی در نگاهت موج میزند و شور جوانی در حرکاتت پیداست هنوز,  مثل گذشته هیچ دردت نیست انگار…

دیگری این سو ایستاده  مغموم و خسته,  تا تو می ایی هراسان میشود تاب نگاه ندارد رو میگرداند و ابلهانه لبخند میزند به که؟

زیر تیغ افتاب عرق میریزد  نه از گرما بلکه از شرم    شرم؟ شرم از تو ؟ نه,  از خویشتن شرمگین است درد شکستن غرور بی ارزشش را در حرفهایش میتوانی بشنوی بیهوده تقلا میکند تا جایی باز کند برای خود اما کسی با او نیست انگار هیچ کس اورا نمی بیند…

ساعتها در اینه چهره میکاود در جستجوی چه؟ نمیداند  شاید عادتی بیش نیست …

با نخوت قدم بر میدارد نگران به اطراف مینگرد پوزخندی,  نیش زهر کنایه ای ..همه دشمنند انگار …

گوشه ای میجوید تنهایی جزئی از اوست  حوصله جمع را ندارد پیله ای دور خود تنیده به وسعت یک دنیا هیچ کس را راهی به آن نیست او محکوم است به تنهایی به شرم به شکستن و به مرگ …..

در ذهن دوستانش کمرنگ میشود روزی در اوج رفاقت بود امروزمظلومانه رنگ میبازد و پله پله در دلشان سقوط میکند

خواهری بود,  چه عاشقانه سخن میگفت چه صادقانه دوستش داشت

دیدی غزلی سرود؟
عاشق شده بود.
انگار خودش نبود
عاشق شده بود.
افتاد.شکست . زیر باران پوسید
آدم که نکشته بود .
عاشق شده بود 

********************************************************* 

امشب گریه میکنم .گریه میکنم برای تو برای خودم برای تموم اونایی که خواستن گریه کنن نتونستن. برا ی تمام اون چیزی که خواستی ونبودم خواستم وبودی. امشب گریه میکنم به وسعت دریا به وسعت بیشه به وسعت دل عاشق.برای تو...برای تو....و به پاس احترام تمام تحقیرهایی که از دیگران شنیدم وهنوز شکست نخوردم.....